Xa

Estamos de volta.
Iso si, convertidos en marmotas tras dez días e as súas noites por entre ruínas e museos, camiñando baixo soles implacables á procura de vellos templos cando non dunha sombra piadosa, dun lado para outro en tranvías e metro, en taxi e omnibus, a correr por inacabables terminais aéreas, esfolando os pés coas sandalias sobre mármores gastos ou polo humilde pó que, máis que á épica da historia e a lenda, pertencen hoxe aos turistas que o enchen case todo.
Atrás resta unha viaxe inesquecible por moitos motivos, todos eles bons; por diante, desfacer maletas, lavar roupa, procesar centos de fotos, limpar o tobo, avisar de que volvín.

Post Scriptum

P.S.: Se chegades a ler este post é que estou en plena fuga, e, se a sorte non for adversa, probablemente a esta mesma hora en pleno voo sobre o Mediterráneo.
Como non levo portátil e sigo movéndome na clandestinidade, non hai ningunha certeza de que este blogue se vaia actualizar; tentarei subir fotos e crónicas in situ, pero lembro as dificultades da viaxe a Roma e ao mellor ha de facerse en diferido: será todo o diferente que se queira nesta ocasión, pero eu sigo sen estar feito da pasta dos espías.

P.P.S.: Se ilustro isto cunha foto das ruínas da Acrópole é para que fique claro que xa estaba así cando chegamos, que eu non tiven nada que ver cos estragos do Partenón.
Logo ninguén se chame a engano.

Preparativos

(ou Cousas Que Facer en Ithaca Antes da Partida)

1. Decidir se comprar unha nova maleta ou se o meu temor de que esta non vai aguantar é infundado. Caso de comprala, lembrar que, sen pasarse, é mellor burro grande.
2. Meter algo máis de música clásica e de jazz no flamante Mp3.
   
3. Comprar unha bolsa cos caramelos de marras (asumamos que son un adicto e que no estranxeiro xa se sabe).
4. Pedir cita na ITV (do coche) para cando volte (eu).
5. Levar o coche ao mecánico aproveitando que aceptei, despois de un ano resistindo, que cómpre arranxar o chafarís do cristal dianteiro. Que lle cambie tamén o aceite.
6. Despedirme da señorita Kaplan: outra que viaxa este ano.
   
7. Ir cortar o pelo; antes, recortar a barba sen esquecer nariz, orellas e outras zonas abruptas.
8. Procesar os víveres do frigorífico: comprobar caducidades e levar á de miña mai o que agoniza. Ao lixo cos pementos incendiarios e co alioli que trouxo meu cuñado.
9. Carrexar as plantas todas da casa para a cociña e regalas. Deixar baixadas as persianas do salón e o estudio. Mudar a cama. Descartar poñer a lavalouza.
   
10. Levarlle á miña sobriña os dous bonsais; insistir en que lles cómpre rega diaria e que non lles dea o sol directo.
11. Consultar os partes meteorolóxicos dos próximos dias.
12. Chamar a Haddock, Ambece e Nican: máis que por despedirme, para que non vaian aparecer por Ithaca contando con que estou. Pasar pola de Polis: despedirme, pedirlle a guía de viaxe e manter a boca selada.
13. Na caixa, recoller a tarxeta, pagar a pensión da señorita Kaplan e retirar pocket money.
14. Decidir se levo un libro manexable, pero novo, ou me arrisco a pagar un sobrepeso co libro que teño encetado.
    

Diáspora

May vai pasar medio Xullo acompañando a súa amiga Pía en non sei que cursiño de astronomía; percorrerán despois o Languedoc e a Cerdanya, e acabará o resto das vacacións na casa de súa mai, viúva hai pouco.
Haddock propoñíame Andalucía, unhas vacacións familiares con el, a súa noiva, a súa filla e a miña filla, pero algo coma o instinto dos raposos vellos fíxome dicirlle a Haddock, amablemente, que non, horrorizado perante a certeza de pasar as vacacións convertido en canguro.
A idea de viaxar por Asia, con Polis e Encantador facendo permanentemente o número de Hernández e Fernández por Bombai e Bangkok, fíxome perder o sono un par de noites, as anteriores a dicirlle a Polis, amablemente, que non.
Partindo de que estes últimos catro anos sen vacacións foran socialmente demoledores deixei os sondeos para demoscopia e, como contei aquí, unha boa tarde volvín para a casa cun Mp3, unha tarxeta de memoria e un billete de avión para unha fuga en solitario.
Así estaban as cousas cando Teddy entrou en escena. Efectivamente, é certo que me tiña dito que lle gustaría que fixésemos unha viaxe, con Deni ou sen Deni, con praia ou sen praia, e tamén o é que sempre pensei que, se dous ás veces son multitude para tres aínda non se inventou a palabra, así que lle dixen que si, que un Vrao destes, e desentendinme tanto que até lle contei nun email cheo de lamentos de fin de curso que comprara un billete de avión e que me ía, só, por aí.
Varias chamadas perdidas e varias mensaxes de móbil despois, Teddy telefona e pon por diante que Deni non virá porque non ten vacacións, e que por contra el pode librar así e así e cambiar con este a quenda para librar tal día, e aínda que me perdo nos seus cálculos e estupidamente digo que igual non hai billetes, a el non lle valen argumentos: Teddy está tan decidido a vir que faría falta un cataclismo para impedirllo.
Ou unha mentira enorme que non estou disposto a argallar porque en realidade estou contento de non ir só, pero, e sobretodo, de que veña Teddy comigo.

Torre de Hércules

Parabéns a todos: se antes foi a nosa muralla, agora é o noso faro o que deixa de ser noso para ser de toda a humanidade.

Ídolos

Hoxe soubemos que Michael Jackson, o negro que tiña a cara branca, morreu na súa mansión en circunstancias aínda pouco claras; os xornais, as televisións, as radios, os blogues e até os meus colegas do instituto, informaban esta mañá amplamente do deceso.
Moito máis discretamente, case con desgana, só algún xornal informaba ademais da morte de Farrath Fawcett-Major, o máis loiro, infatigable e deslumbrante anxo de que dispuxo Charlie, e tamén o único que, nun poster de Lecturas ou de Semana, desde unha das catro esquiniñas da miña cama (des)velaba a miña puberdade e gardaba a miña alma (ou ma condenaba, segundo como se mire).
Os ídolos caen, antes ou despois, engulidos polo tempo: se nos conmovemos coa súa desaparición é porque con eles se vai tamén unha parte de nós mesmos; talvez con eles morremos nós tamén un pouco.
Descansen en paz.

Peticións

Meus pais van en Lourdes.
Como as outras, desta tamén nos preguntan que pedimos á Virxe e aproveitamos a ocasión para pedir a miña irmá cobrar unhas facturas pendentes, a miña sobriña que lle medren dunha vez as tetas, a señorita Kaplan, entusiasmada co agasallo dun Barbie macho, completar a familia, pero non me atende: prefire unha Barbie embarazada antes do que unha Barbie divorciada coma a do chiste, que traia de serie a casa de Ken, o coche de Ken, a moto de Ken; para cando eu pido un coche novo e o bote da primitiva a miña pobre mai está xa dos nervios, di que non temos respecto e acaba ameazando con que vai pedir para nós o que a ela lle pareza que nos convén máis.
Non hai dúbida de que o fará; como cando pedíamos aos Reis Magos o madelman, o coche de bombeiros con luces e serea, o cinexín ou a colección completa do Capitán Trueno, e o que deixaban eran sobre todo xerseis, pixamas e roupa interior.
(Aqueles slips e, o peor do peor, aquelas camisetas de tirantes con furadiños, arghhh!)

Nove anos

Unha noite coma esta de hai exactamente nove anos, un bichiño diminuto que tiña tanta présa por coñecer o mundo que se presentou un mes antes do previsto, con pouco peso e sen forzas nin para chorar, situouse exactamente no centro da miña vida.
Desde aquela xiro á volta da súa luz, orbito concentricamente na súa risa, gravito na súa alegría, e até me eclipso cando se enferma ou está triste, coma un satélite venturoso e ufano.
E cada ano pido para ela o mesmo desexo: que viva moitos anos moi felices.

Millennium 3

Polis coñece un tipo que está casado coa irmá dunha muller que ten un bar no centro onde serve cafés e bocatas un inmigrante sudamericano que ten un irmán que é amigo dun fulano que pinta casas, e que non importaría nesta estúpida cadea se non fose porque está casado cunha tal Carme, ou Menchu, que traballa nunha perruquería onde tamén traballa a cuñada dun libreiro que lle conseguiu a Polis un exemplar do terceiro libro da triloxía de Larsson dous días antes de que se poña á venda.
Ao mellor entendín mal porque estaba sumando notas, e pode que en realidade Menchu sexa unha inmigrante que é cuñada dunha muller que pinta casas, ou que serve sudamericanos e cafés nunha libraría; dá o mesmo: molestar medio censo por ser o primeiro en ter o libro que todo o mundo comprará desde mañá é unha das más grandes frikeces que lle coñecín a Polis (e coñecinlle moitas).
E tamén a demostración de que esa teoría de que, no mundo da globalización, todos estamos a seis pasos de calquera outra persoa viva, é clamorosamente falsa.

Gastos

Hoxe, patrioticamente, inxectei liquidez na economía do país; xa anunciei que era cuestión de tempo meterlle o dente á devolución do IRPF, así que ao serán voltei para o tobo cun billete de avión, un mp3 bastante molón, unha tarxeta de memoria para a cámara, un par de camisas de verán, unha caixa de paracetamol 1 gramo, e un sorriso de les a les que non deron apagado os dous quilos de exames que aínda fermentan sobre a mesa.
Ademais, aprendín unha cousa: se cargo na tarxeta por riba dos 600 eurazos, a miña conta emite un S.O.S. inmediato en forma de mensaxe de móbil.
Isto, en case dous anos, é a primeira vez que sucede.

Robinson's bird house

Outro robinson (este con máis pluma) voltando á casa tras unha dura xornada; o inimigo público aviar nº 1 do telexornal e o cuco do reloxio non teñen prezo.

Exames

É un feito cientificamente demostrado que os exames se reproducen sobre as mesas dos docentes en determinadas circustancias.
No meu caso non as hai mellores: coa repentina suba das temperaturas, co sol que os agarima unha vez que a néboa levanta pola mañá, coa sensación de que está todo o peixe vendido e as vacacións xa se tocan coa punta dos dedos, o monte de exames non só non desce senón que inexplicablemente aumenta, coma as tentacións e os malos pensamentos e os desexos impuros.
Renego de min, que nunca aprenderei a poñer exames curtos e rápidos de corrixir, sota, cabalo, rei, e vía. Paso o boli, vermello, sobre os folios como un arado por un campo en barbeito e fantaseo con aquela lenda dos profesores que guindan cos exames a un corredor e dan a nota máis alta ao que máis lonxe chega; podería dicir que os perdín, que mos roubaron do coche cos cedés de Ana Kiro e uns klínex, que alguén mos levou da barra do bar cando almorzaba, que fixen limpeza e os tirei por despiste; podería poñerme enfermo, sufrir un accidente, unha apoplexía, unha insolación, a gripe... para que os corrixa outro.
Prometo que me flaxelarei despois como castigo, pero polo de agora só podo coller outra vez o boli e seguir arando neste ermo.

Reflexión

Así estou hoxe eu, debaténdome entre o deber e o desencanto: a Europa na que creo non ten nada que ver coa que vexo nos medios de comunicación, nos discursos dos políticos, nese parlamento etéreo e bizantino en que vexetan o seu retiro dourado dinosaurios e vellas glorias.
Que irei votar é seguro, porque está comigo a señorita Kaplan e non quero que unha cousa sexa predicar e outra dar trigo; pero se votarei en branco ou aos de sempre está aínda por decidir.
A miña xornada de reflexión aboia, pois, entre a apatía e a náusea.

Doutores e doentes

1. Ambece mándame unha mensaxe de móbil para anunciar que xa leu a tese, que xa é doutora. Sei que é en Pedagoxía, pero non me resisto, e na resposta cos parabéns dígolle que meu pai ten gripe, que lle receite algo.
Dez minutos despois, nun sms dime por onde me podo meter o móbil e pregunta que planos teño para este Verán.
Apago o móbil e non resposto.

2. Eu non o sabía daquela, pero efectivamente meu pai ten catarro e está dun humor pésimo; supoño que é normal despois de que todo o mundo lle preguntase se tiña a gripe porcina. A vantaxe de ser o último en meterme con el é que xa nin se molestou en respostarme; simplemente me ignorou, e seguiu xantando.

3. M., probablemente a mellor adquisición para o claustro este último curso, cumpriu a súa promesa e a semana pasada avisoume de que volvía a miña serie favorita viva. Agora eu non sei se contarlle o que miña irmá, que ten cadeas temáticas e leva varios capítulos de adianto, me contou a min hoxe.
En tempos, se non lle dabas propina ao acomodador, podía contarche que o asasino era o mordomo; agora, por moito menos, pode que che digan como morre unha doutora á que hai que matar porque ten un papel noutra serie.

Visítame Polis

Onte veu polo tobo Polis, a deixarme sen provisións de patacas fritas e cervexa, a dicirme que teño que volver á dieta porque me estou a poñer coma un pote (como se un non tivese roupa que llo recorde cada día), e a ver no meu sofá e de patas na mesa a que, segundo el mesmo me di, é con moito a súa peli favorita: Sexo en Nova York, the movie. Non era a primeira vez que a vía, nin moito menos: foina ver ao cine dúas veces, con Encantador e sen Encantador; e desde que a comprou en dvd xa non a saca da máquina: así ve partes soltas, inconexas, e sempre descubre algo novo, di Polis mentres as catro mozas corren 5ª Avenida adiante do hard ao pen-drive. Logo entretense na inspección dos títulos e na louvanza da cantidade e calidade do almacenado na cova do tesouro; tamén el cre que ao paraíso lle resta pouco, o que, vindo dun avogado, é para ser tido en conta.
Había meses, practicamente desde Semana Santa, que non nos víamos; por iso eu non sabía do esmagador problema que afoga a Polis, unha vez que as dores que o atormentaban desapareceron como viñeran: B., a asistenta que herdou de súa mai e que hai catro décadas lle limpa a casa e lle pasa o ferro ás impecables camisas, a que lle limpaba os mocos e outras cousas de pequeno, a que lle segue a facer filloas de sangue cada matanza, cumpre 65 anos o mes que vén e non quere nin ouvir falar de retardar a xubilación. Naturalmente, meter a estas alturas unha estraña na casa, e escollela antes, e ensinarlle que debe facer e como, é algo que supera a Polis e lle pon os pelos de punta; a candidata ideal está na película, baixo a férula de Carrie, e el, sinalándoma co cigarro que vai acender, di que sería capaz de roubala sen remorsos: sabe facer as cousas da casa, programar e é estilosa e espelida sen excesos; a única chata que lle vemos é que non ten pinta ningunha de darse xeito coas filloas de sangue.
Seguimos ás catro por unha selva de divorcios, matrimonios, rupturas e reconciliacións, hai que darlle ao pause a cada pouco para que Polis se acorde de que ten a billa do bidé avariada e que se agora verás que riquiños os cadelos da Charlotte e que se agora mira que fai a Samantha co sushi; eu mírolle a Polis de esguello o escintilar de Nova York nas gafas, e, rezando para que non me rebente o final da peli, volvo darlle ao play. unha vez tras outra.
Cando deu marchado era xa moi tarde.

Monseñores

A teoría de Polis é que, á forza de contelo polos votos, aos cregos e monseñores o esperma agríaselles e acaba por subirlles á cabeza, coma un viño ruín, e deterióralles gravemente o sentido común.
A miña teoría é que, á forza de especular sobre os designios divinos, pontificar sobre a natureza humana da que eles por definición só coñecen unha parte, e administrar o Reino dos Ceos milimetrando as culpas e as debilidades dos demais con minuciosidade de ourive ou alquimista, a moitos cregos e monseñores a palla no ollo dos outros non lles deixa ver as moitas trabes do propio.
Eu non sei canto pode entender o tal monseñor de abortos ou de abusos a menores para opinar e establecer un ranking, pero penso que relacionar unha cousa coa outra é, máis do que unha desafortunada estupidez, unha maldade que non ten perdón de Deus.

Serie Larsson

A ver: que levante a man quen non está a ler, ou xa leu, algunha das novelas de Larsson.
Entre os que me rodean son multitude: Cam, Ebe, a conserxe do instituto, unha das profesoras de inglés, a da libraría onde compro o xornal, Nican, e até Polis, que é quen me pasa os libros unha vez que os termina, un pouco como cando nolos prestábamos estudando COU.
A señorita Kaplan cóntame que tamén a súa mai e a súa tía leron polo menos unha das novelas, e á vista deste tráfico de libros, se eu fose responsable sanitario, empezaría a preguntarme se non terá que ver coa propagación da famosa gripe: tanta páxina circulando de man en man, tanto tusir, tanto respirar, tanto esbirrar sobre as liñas...
Sen exaxerar demasiado, diría que desde Mércores non fago outra cousa despois do traballo que seguir a Blomkvist e a Salander no seu deambular sueco; eu, que sempre leo na cama, e que á cama me estou indo máis cedo estes días por ler máis, acabei por poñerme a ler pola tarde na butaca do salón, e na sala de profesores durante os recreos.
Non se pode falar máis en favor dun libro despois de dicir que é bon. Ilu afirmaba que a novela perfecta era aquela que desexaba que non acabase nunca; para min aquí iso non vale: precisamente estou desexando acabar a primeira para asaltar a segunda, e a escape, que ao parecer en Xuño sae a terceira.
De cando en vez miro na lapela a foto do autor, que nin viu os libros publicados nin soubo do éxito incuestionable nin cobrou un euro dos dereitos nin saberá que unha vez foi levado ao cine.
Que tristeza, por deus, non me digan.

Papoulas

Comparto con algunhas amigas a opinión sobre o ramalhete rubro das papoulas que abre Ithaca desde hai algúns días, e tamén confeso que é unha das flores que máis me entusiasma atopar cando vou ao traballo ou naqueles prehistóricos paseos por Mouse Park: tanta fraxilidade, tanta humildade nacendo ás veces entre ferros vellos, lixo ou bidóns abandonados, e ao mesmo tempo tanta teimosía por madrugar cada Primavera conmóvenme ano a ano máis profundamente.
Sen embargo, estas son do ano pasado: inutilmente esperei que asomasen na mesma rotonda, que as choivas converteron nunha selva de gramíneas; hai días que os xardineiros municipais pasaron a desbrozadora, e a ilusión das fráxiles corolas vermellas feneceu coma morren os soños ao acordar pola mañá.
Pero fican as do ano pasado, consolo deste e esperanza do que vén. Gozádeas.

Benedetti. In memoriam

Cuando éramos niños

los viejos tenían como treinta

un charco era un océano

la muerte lisa y llana

no existía

Luego cuando muchachos

los viejos eran gente de cuarenta

un estanque era océano

la muerte solamente

una palabra

Ya cuando nos casamos

los ancianos estaban en cincuenta

un lago era un océano

la muerte era la muerte de los otros

Ahora veteranos

ya le dimos alcance a la verdad

el océano es por fin el océano

pero la muerte empieza a ser

la nuestra.

Devolución

Onte foi día de contas con Facenda: o borrador, que me era favorable, viuse sobrepasado pola realidade, de maneira que volvo para a casa facendo as contas da leiteira, sen cántaro e, espero, sen mala sorte.
En números redondos é o soldo de un mes, que servirá para inxectar liquidez na economía aínda que polo de agora non sei baixo que forma. Está claro que amortizarei un pico da hipoteca e que non cambiarei polo momento de coche, diga o que diga Polis; tampouco teño moi claro que vaia renovar o colchón, moi cómodo aínda cos seus anos, nin comprar un televisor con pantalla plana ou un novo ordenador, esta vez de mesa. Non nego que pensei nunha escapada a Estambul, en matricularme nun curso de inglés no estranxeiro ou en levar a señorita Kaplan en Xullo a coñecer Venecia, sen darme decidido por nada.
Parentes e amigos tentan contaxiarme os seus propios soños, e renovar o vestiario, cambiar de móbil, poñer cortinas no estudio, investir na bolsa ou comprar un home cinema son propostas tentadoras, pero que non me enchen o ollo.
Empezo a pensar na razón que tiña o varrendeiro Doolittle ao rexeitar as dez libras de Higgins porque eran moito diñeiro e logo o viraban tan prudente a un que non se atrevía a gastalas.
Ai, co ben que estaba eu coa devolución do borrador!
(Mentira cochina, só necesito tempo para decidirme)

Graffitti: a aclaración

Levo varios días a durmir mal, e todo por culpa daquel post do graffitti na Muralla: varias das miñas lectoras (perdón polo sexismo, pero a xulgar polo evidente parece que escribo para un universo maioritariamente feminino) fixéronme chegar a súa preocupación perante o que parece unha bárbara agresión ao patrimonio da que, ao publicala, eu mesmo fun cómplice.
Cómpre, pois, aclarar as cousas: En primeiro lugar, o autor da pintada non fun eu, non pensen, que non uso spray nin co desodorante.
En segundo lugar, a inscrición realizouse propiamente sobre a parede dunha das casas adheridas á Muralla, no adarve, tan intimamente unida a ela que é difícil decidir onde termina unha e comeza a outra; quen visitase e coñeza a nosa Muralla saberá de que estou a falar.
Aclarado que non houbo vandalismo nin complicidade, e confortadas as lectoras, e reafirmado o compromiso coa lingua e a culturiña, espero de hoxe en diante volver durmir como é debido.
Amén.

Pensións

Sempre nos ten que tocar a nós, laiábase Cam hai uns días na sala de profesores, lendo no xornal as previsións económicas.
Que haberá que retrasar a idade de xubilación se queremos salvar o sistema e garantir as pensións máis alá do 2025, como dixeron desde o Banco de España, ou a ver que pasa, é con certeza unha advertencia que vai dirixida principalmente a nós, e si, Cam acerta de pleno.
Nós, que fomos a xeración do baby boom; nos, que formamos parte daquela morea de rapaces e raparigas que, nos anos finais da ditadura, houbo que apretar en aulas de 40 e 42 alumnos para que fixesen a exebé naquelas fichas de Santillana; nós, que cos nosos xerseis de la e as botas gorila fomos o símbolo da recuperación económica da posguerra, dos XXV anos de paz, dos avances da sanidade, e da última explosión da natalidade antes da legalización dos anticonceptivos.

Así pois, querida Cam, hai que prepararse porque, en quince anos e se alguén non o remedia, a nós tocaranos ser o símbolo lamentable e multitudinario dun país envellecido e oportunista, onde prexubilarse alegremente con cincuenta ou menos anos segue a ser para uns coma o gordo de Nadal, e un motivo de envexa para todos.

Graffitti

Culturiña. Por favor (graffitti na Muralla, xunto á Porta da Rúa Nova)

Desaceleración

O caso é que non me dou sentado a actualizar, e Ithaca anda a barbeito que é unha lástima.
Será daquela que entrei na definitiva crise que levará este blogue ao silencio, á tan frecuente e coñecida morte dos blogues, a ese lamentable abandono que o irá resecando, coma un cadáver ao sol?
Será que na miña vida e na dos que me viven non sucede nada que teña o suficiente interés para debuxalo aquí, onde tantas veces expuxen con meticulosidade case entomolóxica até as máis banais intimidades, propias e alleas?
Nada diso, escasos e fieis amigos, visitantes esporádicos: unha certa melancolía asociada a unha galbana de proporcións bíblicas, e certas ocupacións laborais e domésticas, provocaron hai semanas esta desaceleración do nervio bloguístico.
Nada grave, declaro; así que poden estar tranquilos, afirmo, que xa volto.

Gripe porcina

De volta

De volta da Comarca, o pasado Domingo, viñen facendo contas: había dous anos que non fora por alí (logo Haddock comezou co divorcio), e case ano e medio que non durmía fóra de Ithaca.
Sei que me vou volvendo preguizán cos anos e que esa é foi única razón para non ter ido antes, moito máis que o receo de atoparme coa antiga señora de Haddock en plena Alameda, ou que o piso alugado polo meu amigo me retrotraese aos pisos de estudantes. Pois ben, nin unha cousa nin a outra: o piso mostraba certa semellanza co que aluguei cando viñen para Ithaca pero cos mobles de serie, anticuados e horrorosos; os azulexos do baño, co debuxo de gotas de auga intensamente azuis a escorrer, presentaban sen embargo unha vantaxe única para os duros de intestino: coma as folerpas da neve ou os capiteis románicos, ningunha gota se repetía, como Haddock me anunciou e eu mesmo puiden comprobar na mañá do Domingo, mentres esperaba que a vida volvese á casa e alguén aparecese polo salón.
A primeira foi a señorita Haddock, que se puxo cos deberes na mesa de xardín do comedor mentres eu asistía a un asasinato en Ystad; só moito máis tarde, cando a nena acabara os deberes e tomara o colacao e lía sentada ao meu lado, apareceron Haddock e a nova señora Haddock: como en min, o licorca fixera neles estragos que o vento mareiro de Cobres, fronte á illa de San Simón esfumiada na choiva, se encargou de apagar.
Volvendo para Ithaca ao serán, mentres comprobaba que as temidas raigañas non existían, que seguía a ter a mobilidade intacta e botaba contas, volvín pensar que sempre que Haddock e eu nos vemos, dá igual que pasasen sete meses ou sete anos, é como se pasasen unhas poucas horas, un par de días: non hai estrañamento, non hai dificultade de contar algo, non hai silencios incómodos nin muros nin por onde empezarei ou non sei como dicirche.
Supoño que a amizade consiste niso: en seguir unha conversación empezada unha vez, hai moito tempo.

Catacumbas

Non me resisto a poñela.
A portada de Retranca axuda con enxeño a aliviar un trago que non por esperado se fai menos amargo: o flamante presidente da Xunta, entre as súas primeiras medidas, anuncia, significativamente na emblemática emisora da dereita máis rancia e montesía, o envío aos centros dunha circular con instrucións para garantir a «liberdade para elixir o idioma tanto ao profesorado como ao alumnado».
Ao parecer é tal a importancia da medida que nin sequera emana do conselleiro do ramo, senón do propio presidente; e é tanta a súa urxencia, que non pode esperar ao curso próximo nin á emisión da propia circular, senón que debe anunciarse pola radio, probablemente para levar a tranquilidade ás familias de tantos nenos e profesores perseguidos que sofren en silencio o acoso lingüístico, que até agora só na clandestinidade podían falar castellano.
Coma os mártires nas catacumbas.

Canis familiaris

Que curiosa é a memoria! A imaxe faime lembrar aquela delicada e democrática frase que o escuro personaxe dedicou aos que non o apoiaban, chamándonos eses cans que ladran o seu rencor polas esquinas. (Estoume a referir, naturalmente, ao que na foto leva camisa branca)
O que me pregunto agora, non sen medo á vista das mandíbulas dos dous, é como pensa acabar coa crise?
Axotando o can, talvez?

25 de Abril

Tocata e fuga

Teño a sensación de que hai moito que non actualizo; tanto que ganas me dan de comezar este post remontándoo aos tempos da miña mocidade ou dalgunha outra. Comprobo no blog que en realidade non é para tanto: tan só unha semana que deu de si como dous meses, e que parece que vai terminar en fuga.
Mañá (por aquilo da montaña e Mahoma) serei eu quen vaia á Comarca para asomarme ao piso e á vida de Haddock, e a ese estraño proxecto de compartir piso e vida con quen non se comparte cama.
Segundo o que un destes días falamos atrapalladamente vía móbil, e como era de esperar, a volta ao mar está a ser moito máis dura do que pensaba o peixe, se se me permite a alegoría.
Veremos.

Petición

Comprendo que pode soar a intolerancia e a impaciencia inxustificable nun día coma este, coa que nos está a chover e á vista de como o seu predecesor no cargo habilmente descompuña e recompuña non xa só o idioma, senón até a propia linguaxe (do predecesor do predecesor mellor non falar), pero podería alguén informar ao flamante señor presidente de que en galego a palabra correcta non é crisi senón crise?
Compensará que llo expliquen e que el o asuma, pois sen dúbida á crise se ha de referir moitas veces, xa que teremos crise até quedarmos fartos.
E, oxalá me equivoque, presidente tamén.

Necrolóxica

Miña mai hai días que non levanta cabeza, coitada: primeiro foi Maritrini, que segundo uns morreu esta semana, e que segundo outros, entre os que me inclúo, o que fixo foi mudarse a una casa de lluvia, amor y fuego.
E quen hoxe nos deixou foi a segunda autora máis lida en español após o mesmo Cervantes, a máis prolífica polo número de obras e páxinas escritas, quen foi á novela rosa o que Agatha Christie á novela negra, a que durante cinco décadas escribiu a un ritmo de dúas novelas semanais (para vergoña dos que, coma min, moitas semanas non dan escrito nin dúas entradas de blog), a que hoxe mesmo nunha vella entrevista na tele se laiaba de nunca ter recibido máis honores literarios que a admiración de Vargas Llosa e Cabrera Infante.
A vez que probei a ler unha novela de Corín Tellado que atopei pola casa, non pasei da metade; a acción situábase en Estados Unidos e os personaxes tiñan nomes coma os do cine, pero logo resultaba que, por exemplo, Liz e Molly atopaban a Frank ao baixaren pola 5ª avenida cando viñan de misa! e nese plan.
Non nego que fun cruel rebatendo os argumentos maternos con teorías coma esta ou como que alguén con tanta laca na cabeza non pode escribir nada que mereza a pena.
Se lles fixen compartir post foi só pola coincidencia das datas; é certo que as dúas empregaron o amor como materia prima, pero os resultados distan anos luz.
Para miña mai, sen embargo, estas noveliñas foron tan só unha maneira de se entreter cando era máis nova, cando non era fácil chegar aos libros, e os tebeos e as novelas se cambiaban nos quioscos, ou despois, cando éramos pequenos, mentres facíamos castelos e nos rebozábamos estupidamente na area, e miña mai mataba o tempo lendo até que era hora do baño ou da merenda.

Enquisas

Se hai algo que á señorita Kaplan lle gusta máis que os debuxos animados, os libros de Kika Superbruxa, as patacas fritas ou os chicles de melón (pode mesmo que máis que comer cos dedos) iso é, sen dúbida ningunha, responder as enquisas dos xornais.
Así que estes días cando a chamaba para algo podía ser que viñese ou non, como sempre, segundo o que estivese a facer ou o vento que zoase; pero bastaba con berrar Enquisa! e nun segundo estaba a nena na porta do estudio como se tivese o software programado.
Pouco importaba que a pregunta fose sobre as cámaras na rúa, unha retirada de tropas ou se estaría ela disposta a consumir produtos caducados: a señorita Kaplan respondía sempre cunha seguranza, unha afouteza e unha apertura de horizontes que xa quixera eu para min.

Ríos

Sigo un ano máis de garda.
Sen vacacións por aí fóra, as vacacións aquí dentro convértenme nunha especie de retén que non pode cometer a indelicadeza de impoñer prazos, horarios ou citas aos que teñen un pé na rutina e o outro nalgún apetecible recanto do planeta, preferentemente con vistas fluviais, que é o que se leva este ano.
Como non, se o outro día, no vestíbulo do auditorio, Polis me falaba dunha viaxe que a crise mellorou, e en que a única dúbida era se facer primeiro o cruceiro polo río ou viceversa.
Como non, se Teddy desde Sábado atravesa con Deni outros horizontes e outras ribeiras menos milenarias pero moito máis etílicas.
Como non, se Mai explora o Devonshire procurando demostrar que o río que pasa por Totnes non é máis belo que o río que pasa pola súa aldea.
Como non, se até a miña ex me pediu fixar o check-point-charly na mesma sala de espera do aeroporto porque mañá regresa do Bósforo cos ollos asolagados de solpores e a bagaxe a rebentar con agasallos para a nosa filla, quen precisamente hoxe no almorzo me fixo prometer que, cando chegue o Verán, nos volveremos bañar no noso humílimo e discreto río, como non, ese que sempre pasa e sempre queda.